LA-ino

06 Ιουνίου 2006

Πράγματα που μας απασχολούν σε διάφορες ηλικίες

Αναφέρομαι κυρίως στον εαυτό μου και γιαυτό και ΔΕΝ γενικεύω (αν και ο τίτλος είναι λίγο προς αυτή την κατέυθυνση).

Να λοιπόν τι με απασχολούσε μια τυχαία μέρα τα παρακάτω χρόνια:

* 1985: Να πάω στο μάθημα. Να πειράξω τους συμμαθητές μου. Να παίξω μπάλα το απόγευμα. Να διαβάσω τα μαθήματα για την επόμενη.

* 1990: Να πάω στο μάθημα. Να μην ακούσω το "κλείστε τα βιβλία και βγάλτε μια κόλλα χαρτί". Να πειράξω τους συμμαθητές μου. Να μη φάω κανένα εκτός τάξης. Να παίξω μπάλα το απόγευμα. Να διαβάσω τα μαθήματα για την επόμενη. Γκόμενες.

* 1995: Να ανέβω στο ΕΜΠ. Να πιώ φραπέ. Να παίξω τάβλι. Να πάω σε κάνα μάθημα ειδικά αν έχει εργαστήριο. Να κανονίσω τι θα κάνω το βράδυ. Γκόμενες.

* 2000: Να ανέβω στο ΕΜΠ. Να πιώ φραπέ. Να κάνω "ερευνητικό έργο" (αν δεν έχει κατάληψη). Να κάνω αιτήσεις για Αμερική ή να διαβάσω για τα GRE κλπ. Να κανονίσω τι θα κάνω το βράδυ. Γκόμενες.

* 2005: Να πάω UCLA. Να πιώ φραπέ. Να γράψω κώδικα. Να γράψω papers. Να περάσω τα quals. Να πάω σε meetings. Να πάω σε seminars. Να προσπαθήσω να τελειώνω όσο πιο σύντομα γίνεται. Να πάω γυμναστήριο. Να πληρώσω λογαριασμούς. Να πάω supermarket. Να βάλω πλυντήριο. Γυναίκες.

* 2006: Να πάω UCLA. Να πιώ φραπέ. Να γράψω κώδικα. Να γράψω papers. Να πάω σε meetings. Να πάω σε seminars. Να κανονίσω vises, I-20 extensions, OPTs και λοιπά φοβερά γραφειοκρατικά με 20 χαρτιά το καθένα. Να κάνω αιτήσεις για δουλειές. Να δώσω job talks. Να περιμένω απαντήσεις από τις συνεντεύξεις. Να πρέπει να αποφασίσω για το ποιά δουλειά θα πάρω και τί με συμφέρει από κοινωνική, οικονομική και επαγγελματική άποψη. Να πάρω κι άλλη αναβολή. Να ανανεώσω το διαβατήριο που λήγει όπως όλα το τέλος του 2006. Να κανονίσω μέρα για το defense. Να γράψω το διδακτορικό. Να τελειώσω το διδακτορικό. Να υποστηρίξω το διακτορικό. Να πάω γυμναστήριο. Να πληρώσω λογαριασμούς. Να πάω supermarket. Να βάλω πλυντήριο. Γυναίκες.


Τα παραπάνω συμπυκνώνονται στο ακόλουθο γράφημα:




ΣΗΜΕΙΩΣΗ Στο παραπάνω γράφημα οι ανησυχίες υπολογίστηκαν ως ισοβαρείς ποσότητες. Μπορεί κάλλιστα κάποιος να επιχειρηματολογήσει ότι το να πιείς φραπέ είναι μια πολύ πιο σοβαρή ανησυχία από το να κάνεις extend την Ι-20, αλλά αυτό είναι διαφορετικό για κάθε άνθρωπο.

Με λίγα λόγια, όταν γεννιέται κανείς έχει ελάχιστα πράματα να τον ανησυχούν, όταν είναι στο δημοτικό έχει λίγο περισσότερα, στο γυμνάσιο λίγο περισσότερα (ή γραμμική αύξηση στην καμπύλη) και στο πανεπιστήμο/πολυτεχνείο υπάρχει σχετική *πτώση* (γιαυτό και θεωρείται η "καλύτερη περίοδος της ζωής"). Στο μεταπτυχιακό όμως, ειδικά στην Αμερική υπάρχει εκθετική αύξηση των ανησυχιών.

Και βέβαια το ερώτημα είναι: θα εμφανίσει ξανά η καμπύλη τάση μείωσης; Η απάντηση για την ώρα είναι "μάλλον όχι". Τάση μείωσης πιθανόν να εμφανιστεί ότα έρθει η ώρα της σύνταξης...