LA-ino

12 Ιανουαρίου 2006

Πτήσεις και διεθνείς γύφτοι

Τέρμα οι διακοπές δυστυχώς και επιστροφή στο LA. Φέτος γύρισα με British, για τρίτη φορά (για πολλά χρόνια πηγαινοερχόμουν με Lufthansa γιατί είχαν φτηνά εισιτήρια για <28 αλλά πλέον πάνε αυτά).

Καλή εταιρία η BA, τα αεροπλάνα της μεγάλης πτήσης (LHR-LAX, 10.20 ώρες) έχουν και οθονίτσες στην οικονομική θέση οπότε βλέπεις και πολλές ταινίες (σε αντίθεση με τους γερμανούς που έχουν οθόνες στους διαδρόμους και δείχνουν 2 ταινίες στις 12 ώρες) και επίσης οι θέσεις είναι λίγο πιο φαρδιές από της Lufthansa (πολύ μικρή διαφορά γιατί και πάλι παστώνεσαι στην οικονομική, αλλά αισθητή).

Και τώρα στις λεπτομέρειες της πτήσης (και στο λόγο που έβαλα αυτόν τον τίτλο στο ποστ):

1. Οι γονείς που α) παίρνουν τα 6 μηνών μωρά τους σε υπερατλαντικά ταξίδια 10+ ωρών και β) τα αφήνουν να ΟΥΡΛΙΑΖΟΥΝ στο κλάμα για 2 ώρες χωρίς να κάνουν τίποτα ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΞΙΟΙ να έχουν παιδιά. Το μωρό είναι μωρό και όσο ενοχλητικό κι αν είναι, κλαίει γιατί δεν ξέρει άλλο τρόπο να επικοινωνήσει. Ο ΠΑΠΑΡΑΣ ο γονιός που κάθεται και απλώς το κοιτάει πώς πρέπει να χαρακτηρηστεί; Αυτή τη φορά είχα ΠΕΝΤΕ (5) μωρά γύρω μου στην ίδια καμπίνα και ειδικά το ένα είχε πλαντάξει στο κλάμα (και μετά το άκουγαν και τα άλλα και άρχιζαν). Τελικά σταμάτησε όταν η αεροσυνοδός έκανε παρατήρηση στον πατέρα (μάνα δεν είδα) και ο τύπος αποφάσισε να σηκωθεί και να το ηρεμήσει λίγο (και το μωρό σταμάτησε αμέσως να κλαίει).

2. Το μηχάνημα που ελέγχει αν έχεις μεταλλικά πράγματα πάνω σου πρέπει να ελέγχει και άλλα 2 πραγματα: α) αν έχεις φάει γίγαντες πριν την πτήση και β) αν έχεις κάνει μπάνιο πρόσφατα (δηλαδή τις προηγούμενες 8 ώρες max). Το μόνο χειρότερο από το να έχεις κάποιον να ΚΛΑΝΕΙ στο αεροπλάνο είναι να έχεις κάποιον να κλάνει και άλλον να ΒΡΩΜΑΕΙ από ΑΠΛΥΣΙΑ και φυσικά όλα αυτά ενώ 5 μωρά γύρω σου κλαίνε.


Τελικά ένα πράμα είναι σίγουρο...η γυφτιά δε γνωρίζει σύνορα. Και ειδικά σε προορισμούς σαν το LA όπου μπορείς να συναντήσεις φρούτα από όλο τον κόσμο...γαμησέ τα.