LA-ino

24 Οκτωβρίου 2005

Σύγχρονος Ραψωδός

Είχα πάει το σάββατο στην "ελληνική βιβλιοθήκη" (μια αξιέπαινη προσπάθεια ένος μόνο ανθρώπου στην οποία θα αναφερθώ εκτενώς άλλη φορά) για να δώ, για τρίτη φορά, ένα μοναδικό θέαμα.

Υπάρχει ένας ηθοποιός, ονόματι Eldon Quick (έχει και website), ο οποίος κάνει το εξής: απαγγέλει την Ιλιάδα. Με τη μόνη διαφορά ότι σε αντίθεση με χιλιάδες άλλους που κάνουν το ίδιο πράμα, ο συγκεκριμένος δεν απαγγέλει απλώς αλλά ΥΠΟΔΥΕΤΑΙ χαρακτήρες. Αλλάζει τον τόνο της φωνής του και τη στάση του ανάλογα με το ποιός χαρακτήρας μιλάει τη συγκεκριμένη στιγμή. Και το καλύτερο από όλα είναι ότι δε διαβάζει. Τα έχει ΑΠΟΜΝΗΜΟΝΕΥΣΕΙ όλα. Με άλλα λόγια κάνει ότι περίπου πιστεύουμε ότι κάνανε οι ραψωδοί πρίν 2500 χρόνια.

Μέχρι τώρα έχει αποστηθήσει την πρώτη, δεύτερη και εικοστή τέταρτη ραψωδία της Ιλιάδας (η Ιλιάδα έχει συνολικά 24 ραψωδίες). Κάθε βιβλίο του παίρνει περίπου ένα-δύο χρόνια προετοιμασίας, πράγμα φυσιολογικό μιας και δεν είναι απλό να αποστηθήσεις λέξη-λέξη μια ολόκληρη ραψωδία.

Η παράσταση είναι βεβαίως στα αγγλικά αλλά αυτό δε μειώνει την αξία της και την ποιότητά της. Ένα πραγματικά μοναδικό και αξιοθάυμαστο κατόρθωμα. Και σίγουρα ένας από τους πιο διασκεδαστικούς και ενδιαφέροντες τρόπους να ακούς την Ιλιάδα.

21 Οκτωβρίου 2005

Paperlag

Οι περισσότεροι ξέρουμε το jetlag...άλλοι λιγότερο (αγγλία, 2 ώρες διαφορά, αστεία πράματα) και άλλοι περισσότερο (LA, ΔΕΚΑ ώρες διαφορά, η μέρα γίνεται νύχτα). Λίγοι όμως γνωρίζουν ή έχουν νοιώσει το paperlag(*).

Το πέιπερλαγκ λοιπόν είναι η κατάσταση στην οποία βρίσκεσαι 5 μέρες μετά από την εξοντωτική δοκιμασία του paper writing (ένας μήνας το γράψιμο, 3 μήνες η δουλειά δηλαδή όλο το καλοκαίρι). Με λίγα λόγια:

* Δε μπορώ να κοιμηθώ πολύ
* Κοιμάμαι κουλές ώρες, πχ 8-10 το βράδυ και μετά φυσικά άντε να ξανακοιμηθώ το βράδυ βραδυ
* Ξυπνάω 7.30-8 το πρωί, πράμα ανήκουστο για ένα μεταπτυχιακό που σέβεται τον εαυτό του (και δεν έχει deadlines!)
* Έχω ένα εκνευριστικότατο πονοκέφαλο
* Ο φραπές δε με πιάνει και για την ακρίβεια με κάνει και χειρότερα
* Δεν έχω όρεξη ούτε κουράγιο για τίποτα


Με λίγα λόγια είμαι ακόμα σε paper-mode...άρα έχω πέιπερλαγκ.
(ευτυχώς δε θέλω να δουλεύω και 15 ώρες τη μέρα γιατί τότε θα ήμουν πολύ σοβαρά)




(*)paperlag(tm) is a registered trademark of my new roommate.

20 Οκτωβρίου 2005

Papers

Στα ελληνικά τα λέμε "δημοσιεύσεις" (ή απλώς πεϊπερς). Αποτελούν ίσως το πιο σημαντικό στοιχείο του διδακτορικού. Χωρίς papers δύσκολα τελειώνεις και γενικά ισχύει η αρχή "όσο περισσότερα τόσο καλύτερο".

Το πρόβλημα με τα papers είναι ότι έχουν πλέον καταντήσει (τουλάχιστο στο Computer Science) διαγωνισμός "ποιός θα πει την πιο έξυπνη μαλακία".
Τα papers δυστυχώς σκοτώνουν τη δημιουργικότητα, γιατί αντί να προσπαθείς να φτιάξεις κάτι καλό, προσπαθείς να πείσεις το Program Committee ότι έκανες "κάτι ενδιαφέρον που προήγαγε την επιστήμη". Και το 99.9% αυτών των "ενδιαφέροντων που προάγουν την επιστήμη " δεν καταλήγουν ποτέ σε πραγματική υλοποίηση γιατί απλούστατα ΕΙΝΑΙ ΑΧΡΗΣΤΑ. Μη υλοποιήσιμες αηδίες, βασισμένες σε ανυπόστατες υποθέσεις που η μόνη αξία τους είναι να αποδείξουν πόσο "έξυπνος" είναι ο συγγραφέας. Και οι λύσεις που δίνουν είναι λύσεις σε προβλήματα που ΙΣΩΣ υπάρξουν, μετά από καμμιά 15αρια χρόνια, ΑΝ ισχύσουν 15000 προυποθέσεις...δηλαδή φέξε μου και γλύστρισα.

Τελικά είναι όντως πολύ δύσκολο για ένα μηχανικό να γίνει "επιστήμονας".

04 Οκτωβρίου 2005

Αρχή τριμήνου

Το καλοκαίρι είναι πολύ ωραίο πράμα. Όχι γιατί ο καιρός είναι καλός (πάντα είναι καλός ο καιρός στο ΛΑ), όχι γιατί πας για μπάνια και μαυρίζεισ, αλλά γιατί ΛΕΙΠΟΥΝ ΟΙ ΠΡΟΠΤΥΧΙΑΚΟΙ.

Το UCLA το καλοκαίρι είναι κάτι σαν την Αθήνα τον Αύγουστο. Επιτέλους μπορείς να απολαύσεις την πόλη σου χωρίς άλλα 3 εκατομμύρια να συνωστίζονται παντού. Έτσι, το καλοκαίρι στο UCLA βρίσκεις άνετα να παρκάρεις (με το πάρκινγ θα ασχοληθώ εκτενώς άλλη φορά, πικραμένη ιστορία), δεν περιμένεις στην ουρά για φαγητό, περπατάς με άνεση στους υπαίθριους χώρους, βρίσκεις όργανα άδεια στο γυμναστήριο κλπ. Επιπρόσθετα έχει και τα τυχερά του το καλοκαίρι, πχ CHEERLEADER CAMPS που είναι τίγκα στα 18χρονα που κάνουν εκτάσεις (και μετά έρχονται και γυμναστήριο κιόλας, για να τα δείς και από κοντά).

Ερχεται ο οκτώβριος και αρχίζουν τα μαθήματα. Και ξαφνικά...

* Δε βρίσκεις πουθενά να παρκάρεις αν έρθεις στο πανεπιστήμιο μετά τις 10 (όπως κάθε σοβαρός μεταπτυχιακός δηλαδή)
* Περιμένεις στην ουρά με άλλα ΕΚΑΤΟ (χωρίς πλάκα) άτομα μπροστά σου για να πάρεις κάτι να φας.
* Δε μπορείς ούτε να ΠΕΡΠΑΤΗΣΕΙΣ απέξω από το μπούγιο, τα τραπεζάκια, τον κάθε λογής παπάρα να σου δίνει χαρτάκι σε κάθε σου βήμα (ιεχωβάδες, gay rights, free movies, impeach bush, ό,τι να'ναι...μόνο το free fuck λείπει δυστυχώς). Ούτε πανηγύρι χωριού να ήταν δηλαδη.

Και όλα αυτά γιατί σε ΜΙΑ ΜΕΡΑ, πλακώνουν ξαφνικά στο πανεπιστήμιο πάνω από 30.000 προπτυχιακοί.
Το μόνο παρήγορο είναι ότι τουλάχιστο έχει πράματα να δεις, περισσότερα από τα cheerleader camps...